Η επέλαση του εργολάβου στο στρατόπεδο Σακέτα είναι το πιο πρόσφατο επεισόδιο του μεγάλου πολυετούς πολέμου που έχει κηρύξει η πόλη στο βουνό. Αν το «όραμα» είναι η δημιουργία μιας μεγα-πόλης απ΄την παραλιακή ως τα Μεσόγεια, ο Υμηττός είναι το φυσικό οχυρό που πρέπει να καταληφθεί. Επί χάρτου έχει ήδη αλωθεί. Στο πεδίο της μάχης, όμως, υπάρχουν πολλοί που αντιστέκονται. Κάποτε τους λέγανε τρελούς. Σήμερα, ωστόσο, είναι αυτοί που αντιπαλεύουν τη λογική. Των συμφερόντων, φυσικά...
Υστερα και από τις τελευταίες εξελίξεις στο Σακέτα, θεωρούμε πλέον το κράτος αντίπαλό μας. Κανονικά θα έπρεπε να μας προστατεύει από τους καταπατητές· αντίθετα, μηδενίζει όλες μας τις προσπάθειες. Αν είναι να τα χτίσουμε τα δάση και να τα κάνουμε στρατόπεδα, γιατί να τα φυλάμε;» Ο εθελοντής δασοπυροσβέστης Σταύρος Σαλαγιάννης, υπεύθυνος Εθελοντικής Υπηρεσίας Πυρόσβεσης του Δήμου Βύρωνα, μας μίλησε μέσα από τις φωτιές που έκαιγαν την προηγούμενη εβδομάδα στη βορειοανατολική Αττική. Για μας, οι 36 στρατιωτικές κατοικίες (πιο σωστά, τα «στούντιο για άγαμους αξιωματικούς») στην πευκόφυτη περιοχή του στρατοπέδου Σακέτα ήταν απλώς η αφορμή για να δούμε τη συνολική εικόνα. Διότι, ναι μεν στα χαρτιά ο Υμηττός είναι προστατευόμενο βουνό, συνολικής έκτασης 81.230 στρεμμάτων (δημόσιας και αναδασωτέας στην πλειονότητά της), εντάσσεται στο δίκτυο Natura και φυλάσσεται από «ζώνες προστασίας» - στην πράξη, όμως, καταπατείται, καίγεται και χτίζεται. Και σ' αυτό το γαϊτανάκι αυθαιρεσιών, που δύσκολα ξεμπερδεύεται, συμμετέχουν υπουργεία, στρατός, Εκκλησία, δήμοι και ιδιώτες (συχνά με τη μορφή οικιστικών συνεταιρισμών), εκμεταλλευόμενοι το καθεστώς ασάφειας, ασυνεννοησίας και ανικανότητας των Αρχών. Το πρώτο κύμα της επίθεσης στο βουνό ξεκίνησε από παλιά. Από τότε που δεν αποκαλούσαμε ακόμη την Αθήνα «τερατούπολη».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου